غصه هایش را پنهان کرده بود

پشتِ توده ابر ِ حرفهایش

گفت به خیابان می رود

به قصد هواخوری

 در خود تهوع می شوی

وقتی بوی ترحم ِ دوست داشتنش

داردمی زند دلت را از او

هضم نمی شوی از منطقش

بالا می آوری روی ظاهرِ حق به جانبش 

در خود مجبور می شوی

به رفتن

تن به او می سپاری

در آغوشش می غلتی

حسادت من

از عشق بازی باران است

با تو

نمی پرسی چه می کند با من؟

خودت در خانه ات

و عطر ِتنت سر می کند با من

بی قراری ات را تنهایی ایستاده ای 

کنار پنجره ای که سردی اش را گریه می کند

به پای شعله نفس هایت

آینده را می بینم که دیگر

دستانم بی دست های او

باجیب هایم کنار آمده اند

و پیری ام را قدم خواهم زد

روی عصر ِ دلگیر ِخیابان هایی

که یاد او به زیرشان خواب است

برای انتقام از فاصله

تو فقط بخواه

ما اتفاق می افتد

از تصادف من با تو

شال ِ سبزی
 بر گردن ِاستوای زمین
بهار

روزهایم از رفتن َت

تن پوشی از شب به تن کردند

 و تو در شب هایم خاموش ماندی

دیگر امیدی برای پلک بر هم زدن نیست

عصر ها مرا به خود می گیرند

بغض ِ در گلو

سر ِ سنگینی می شود بر دوشم

خاطرات زنده می شوند

جلوی چشمانم رژه می روند

و من با هر زنده شدن ِ آنها می میرم

در عصرهایی که بوی تو دارند

مجالی دیگر می خواهم

در بازی دلم و دلت

بگذار تلاش کنم

برنده شدن ِ من

از باختِ تو حاصل می شود

 وقتی عشق من در دلت بیوفتد

دیوار ِکوتاه

انتهای کوچه ی بن بست

امید ِ فراری

شاید آن روز که قرار دیدن تو باشد

از بخت سیاهم

به زمین بیاید پی ِ دیدن ِتو 

 آسمان، زودتر از من

و باز بی نصیب بمانم

برچسب‌ها: قرار

برچسب‌ها: مظلومیت آسمان, بی گناه, زندانی, اسیر

نسیم می وزد

به خواب َم

نفس های تو

برچسب‌ها: نسیم ِ نفس

شنید و شنید و دم نزد

خیانت ها را شمارد

گذاشت کنج ِ دلش

خط قرمز کرد

شکستنی ها را

کشید دور دلش

خیره شد نگاه به خلا

تاریکی ِ اتاق شد

با سیگار، روشن

تن ِ خسته ،شد

بــا دود ، نـــوازش

شب شد و به ناچارگی

خواباند تن ِعریان ِ  بی بغل

زنانگی

احساس بود ،آغوش خواست

 تشنه بود، بوسه خواست

زنانگی یعنی حریص

حریص ِ دوست داشته شدن

برچسب‌ها: زن, زنانگی, حس عریان, آغوش

شل کن طناب دارت را از سرش

آسان بگیرش ،تا آسان بگیرد تورا

در آغوش ،این زندگی

گفت :

چه می کنی با غصه هایت

گفتم: زندگی .

رد ِ درد ها را گرفتم

رسیدم

دیدم از تو آب می خورند

پاییز هرچه به چشمش برگ بود
قربانی کرد پیش ِ پای زمستانی
که در راهِ آمدن است
با چمدانی که رفتن پاییز را
سوغات دارد
رفتن ِ کسی که امشب
خداحافظی اش راتا ساعاتی
به تاخیر خواهد انداخت...

تو بودی ، من بودم

اما

سردی بود بین ما

از جایی که

اعتماد خالی کرد

 

ما را دیگر اُمید نیست

به وصال یار

شکسته ایم در خود

بس که فتاده شدیم

برزمین از جانب او

سیر شدی بهانه گیر شدی

برای نخواستن من

بهانه کردی

خواسته هایت را

دختری اینجا ست
شب ها فکر کریستال لباس فردایش هست
شش شکم زاییده تا که نامش شده زن

این گوشه دختری هم هست
که درخت های دلش در آستانه ی یائسگی ست
صبح ها چشمانش را در می اورد از دو کاسه خون
باغ دست نخورده نامش می زنند هــــنــــوز

آدمهایی که بین این دو دیوار کشیده اند
از دست پرده داشته و نداشته
یکی شد اسمش زن یکی هنوز دختر است

احساس دخترانه دارد دختری(زنی)
که همیشه دختر است

جسم تر و تازه ی دختر منطق مردی ست
که زن صدایش می کند
که تعصب به ارث برده از پدر

جسم دختر عددی ست زیر رادیکال
که به هیچ قیمتی ساده نباید شود جز شوهر

روح دختر اما ساده به هر عددی ساده می شود
مثل وقتی که له می شود
زیر دست و پای پدر یا که شوهر

شکایت م از منطقی ست که بلند می شود
از زیر سرش بوی قورمه سبزی و جوراب گندیده

اینجا می گویند دختر با بکارت منطقیست
تاسفم را در کدام کاسه بریزم
که بوی کپک نگیرد به خود

ترک دیوار

صورت مضحکی ست

بر تنهایی من

 قلم  بدست می گیرم

می بارد بر تکه زمین کاغذیم

آسمان ابری چشمم

امان پیاده شدن نمی دهد

به کلمات

گر چه سیاهش می کند ،آسمان

به رنگ خودش در تاریکی

اما خواهد ماند امشب را

 ابر به عشق او

به گیر ، که بند باشد

باد می برد

دل ساده ی بی وزن را

صحنه دلخراشی ست

تصادف پاییز با طبیعت

رقم می زند سقوط یک برگ

فرود یک مرگ را بر در خت